Destinus - kim jest producent pocisków Ruta, które uderzyły w Most Krymski?

2026-11-20 17:37

Za niedawnym uderzeniem w Most Krymski stoją pociski manewrujące od mało znanej dotąd na świecie holenderskiej firmy Destinus. Producent, którego sztandarowym wyrobem są rakiety z rodziny Ruta, utrzymuje, że ukraińska armia do zaatakowania tej kluczowej rosyjskiej przeprawy wykorzystała wyłącznie model Ruta Block 1. Prezydent Wołodymyr Zełenski potwierdził obecność holenderskiego sprzętu w akcji, zaznaczając jednak, że część kolejową raziły również ukraińskie systemy R-360 Neptune i FP-5 Flamingo, a w nitkę drogową uderzyły drony Palanycia.

Srebrny pocisk manewrujący Ruta z napisem Destinus i numerem 1500. O ataku na Most Krymski przeczytasz w serwisie Eska.
Autor: Destinus/ Materiały prasowe

• Powstanie firmy Destinus to zasługa Michaiła Kokoricza działającego wcześniej w sektorze kosmicznym na terenie Rosji oraz Stanów Zjednoczonych.

• Holenderskie przedsiębiorstwo nawiązało strategiczną współpracę z czołowym niemieckim gigantem branży zbrojeniowej.

• Skuteczne uderzenie w Most Krymski okazało się dla spółki Destinus najlepszym poligonem doświadczalnym potwierdzającym wartość bojową jej pocisków manewrujących.

Destinus zastąpił Ukrainie niemieckie pociski od Taurus Systems GmbH

Przez wiele lat powtarzano, że skuteczne uszkodzenie lub całkowite zniszczenie Mostu Krymskiego będzie wymagało użycia przez Ukrainę niemieckich rakiet Taurus. Rosyjski wywiad przechwycił nawet rozmowę niemieckich oficerów, którzy wyliczali, ile dokładnie takich ładunków potrzeba do zlikwidowania tej przeprawy. Za produkcję pocisków manewrujących Taurus KEPD 350 odpowiada niemiecko-szwedzkie przedsiębiorstwo Taurus Systems GmbH. Udziały w tym podmiocie podzielono między dwa koncerny, z czego 67 procent należy do MBDA Deutschland, a pozostałe 33 procent do firmy Saab Dynamics. Sama spółka jest stosunkowo mała i zatrudnia około 200 osób oddelegowanych bezpośrednio z firm macierzystych, jednak w realizacji programu rakietowego opiera się w pełni na ich rozbudowanym zapleczu kadrowym i przemysłowym.

W tę lukę wszedł działający od 2021 roku holenderski Destinus. Założycielem tego przedsiębiorstwa jest Michaił Kokoricz, który w 2024 roku zrzekł się obywatelstwa Federacji Rosyjskiej.

Biznesmen opuścił Rosję w 2012 roku i zamieszkał w Stanach Zjednoczonych, a jeszcze rok przed wyjazdem powołał do życia jedną z pierwszych prywatnych rosyjskich spółek kosmicznych o nazwie Dauria Aerospace. Podczas pobytu w Kalifornii w 2017 roku został współzałożycielem firmy Momentus, która oferuje usługi związane z infrastrukturą kosmiczną oraz transportem satelitów. Wprowadzenie tego podmiotu na giełdę NASDAQ w 2021 roku ściągnęło na niego kłopoty ze strony Amerykańskiej Komisji Papierów Wartościowych i Giełd. Regulator zarzucił Kokoriczowi oraz samej spółce okłamywanie inwestorów w kwestii rozwijanej technologii napędowej, a także lekceważenie zastrzeżeń odnoszących się do bezpieczeństwa narodowego. Sprawa zakończyła się w listopadzie 2024 roku zatwierdzeniem ugody sądowej, na mocy której przedsiębiorca musi zapłacić 2 miliony dolarów grzywny i przez pięć lat nie może zasiadać we władzach spółek publicznych.

Rosyjski emigrant nie zamierzał jednak czekać w USA na ostateczne rozstrzygnięcie sądu. Jeszcze w 2021 roku przeniósł się do Szwajcarii, gdzie powołał do życia skoncentrowany początkowo na technologiach lotniczych startup Destinus z główną siedzibą w Holandii. Wybuch pełnoskalowej wojny na Ukrainie w 2022 roku skłonił firmę do przebranżowienia się i wejścia bezpośrednio w sektor obronny. Z informacji dziennika „Financial Times” wynika, że w 2026 roku w przedsiębiorstwie pracowało już około tysiąca osób. Z kolei sama spółka informuje na swojej witrynie internetowej, że „Obecnie Destinus to międzynarodowy zespół ponad 800 inżynierów i specjalistów z siedzibą w Holandii, Hiszpanii, Niemczech, Szwajcarii, Francji, na Ukrainie i w Wielkiej Brytanii…”.

Atak na Most Krymski z użyciem pocisków Ruta Block 1 i dronów Destinusa

Stojący na czele firmy Destinus Oleksandr Danyliuk przekazał w rozmowie z agencją Reuters, że rakiety manewrujące Ruta Block 1 trafiły w Most Krymski w ramach złożonej i wieloetapowej akcji. Z kolei ukraiński prezydent Wołodymyr Zełenski przyznał, że cała operacja „trwała tygodnie”. Przywódca państwa dodał również, że podczas uderzenia na przeprawę Siły Zbrojne Ukrainy wykorzystały drony uderzeniowe Da Vinci, znane też jako Lord, które również wyprodukował Destinus. Zadaniem tych bezzałogowców było wyeliminowanie rosyjskich systemów przeciwlotniczych chroniących okolice mostu.

Warto przyjrzeć się bliżej specyfikacji pocisków, które zrealizowały cel przypisywany wcześniej niemiecko-szwedzkim rakietom Taurus.

Oficjalna prezentacja tej broni odbyła się w czerwcu podczas targów zbrojeniowych Eurosatory 2026 w Paryżu. Wydarzenie to opisał portal European Defense Review, będący internetowym odgałęzieniem dwumiesięcznika „EDR Magazine” analizującego kwestie związane z europejską obronnością.

„W ciągu dwóch lat od udziału w targach Eurosatory 2024 holenderska firma Destinus przekształciła się w europejskiego producenta zaawansowanej technologicznie amunicji, posiadającego oddziały w Niemczech, Szwajcarii, Francji, Hiszpanii i na Ukrainie. Podczas gdy dwa lata temu produkty Destinus były prezentowane jedynie na stoisku ukraińskiego Ukroboronpromu, na targach Eurosatory 2026 firma zaprezentowała swoje produkty zarówno na własnym stoisku, jak i na otwartej, statycznej ekspozycji niemieckiej firmy Rheinmetall, z którą utworzyła spółkę joint venture Rheinmetall Destinus Strike Systems…”.

Model Ruta Block 1 jest poddźwiękowym pociskiem manewrującym, który korzysta z autorskiego silnika turboodrzutowego T150 opracowanego przez inżynierów Destinusa. Cała konstrukcja waży przy starcie około 300 kilogramów, co pozwala jej na dostarczenie 150-kilogramowej głowicy bojowej na dystans przekraczający 300 kilometrów przy maksymalnej prędkości rzędu 800 km/h. Start odbywa się z otwartej i mobilnej wyrzutni przy wsparciu dwóch bocznych rakiet nadających maszynie prędkość początkową. Według zapewnień producenta system sterowania integruje w sobie nawigację satelitarną GNSS, bezwładnościową INS oraz wizyjną VNS. Dzięki temu rakieta potrafi lecieć nisko nad ziemią i omijać przeszkody terenowe nawet w środowisku silnego zakłócania lub całkowitego braku sygnału z satelitów, a w ostatniej fazie uderzenia korzysta z wcześniej zaprogramowanego naprowadzania terminalnego.

Ulepszoną wersją tej konstrukcji jest model Ruta Block 2, który potrafi razić cele oddalone o 700 kilometrów. Inżynierowie firmy pracują już także nad wariantem Ruta Block 3 o planowanym zasięgu aż 2000 kilometrów, choć na razie jest to wyłącznie projekt badawczy, a nie gotowa broń. Zgodnie z harmonogramem pierwsze testy w powietrzu ruszą w 2027 roku, natomiast wdrożenie systemu do służby przewidziano na lata 2028–2029.

Z oficjalnych danych na witrynie producenta wynika, że z taśm montażowych zjechało już 1750 egzemplarzy pocisku Ruta Block 1, a potencjał zakładów pozwala na wytwarzanie do 300 kolejnych sztuk w skali miesiąca. W czerwcu 2026 roku w mediach pojawiła się informacja o zakupie przez holenderski rząd rakiet manewrujących od firmy Destinus z przeznaczeniem dla ukraińskiej armii za kwotę 250 milionów euro. Pełniący wówczas funkcję ministra obrony Ukrainy Mychajło Fedorow wspominał, że pakiet ten obejmuje „około 700” pocisków.

Garda: Vigo Photonics na Marsie i w polskich rakietach

ROLKI