Spis treści
Uprawa 180 hektarów ziemi bez zysku. Trudna sytuacja rolnika
Gospodarstwo prowadzone przez Marcina Wilgosa opiera się na dwóch filarach, jakimi są hodowla bydła oraz uprawa roli. Rolnik gospodaruje na areale liczącym 180 hektarów, gdzie wysiewa kukurydzę, pszenicę, rzepak oraz buraki cukrowe. Bieżący rok okazał się jednak wyjątkowo trudny, ponieważ żadna z wymienionych roślin nie wygenerowała zysku, a cała produkcja polowa przyniosła wyłącznie straty.
Bardzo istotnym elementem działalności gospodarza pozostają buraki cukrowe, które aktualnie zajmują powierzchnię 22 hektarów. Choć w kolejnym sezonie rolnik zamierza powiększyć ten areał do 25 hektarów, to otwarcie przyznaje, że analizowanie opłacalności finansowej produkcji roślinnej staje się dla niego coraz większym wyzwaniem.
Hodowla 70 krów mlecznych ratuje budżet gospodarstwa
Finanse gospodarstwa znajdowałyby się w opłakanym stanie, gdyby nie produkcja zwierzęca. W oborach Wilgosa stoi łącznie około 130 sztuk bydła, z czego 70 to krowy mleczne, wliczając w to sztuki zasuszone. Taka skala pozwala na comiesięczną sprzedaż rzędu 40 tys. litrów mleka. Cały udojony surowiec odbiera Okręgowa Spółdzielnia Mleczarska w Krasnymstawie, z którą rodzina gospodarza jest związana od wielu dekad.
„Mój ojciec już oddawał mleko do tej mleczarni” – wspomina gospodarz na łamach serwisu tygodnik-rolniczy.pl.
Aktualna stawka w skupie wynosi około 2,20 zł netto za jeden litr surowca. Dostarczając co miesiąc 40 tys. litrów, rolnik uzyskuje przychód na poziomie około 88 tys. zł. Kwota ta nie stanowi jednak czystego dochodu gospodarza, ponieważ z uzyskanych pieniędzy musi on pokryć wysokie koszty pasz, energii, pracy oraz bieżącego utrzymania stada.
„Gdyby nie mleko, to bylibyśmy bliscy zeru” – przyznaje Wilgos.
Wysoka wydajność mleczna krów a problemy z rozrodem
Świetne wyniki produkcyjne w oborze nie oznaczają jednak braku zmartwień. W stadzie należącym do Wilgosa jedna krowa daje rocznie blisko 12 tys. litrów mleka, co generuje poważne trudności związane z prawidłowym rozrodem bydła.
„Przy tak wysokiej wydajności największym wyzwaniem jest rozród” – wskazuje rolnik.
Gospodarz wyjaśnia, że wysoka mleczność zwierząt bezpośrednio utrudnia zachowanie regularności wycieleń. W przypadku krów dających od 4 do 5 tys. litrów mleka, nowe cielę pojawia się zazwyczaj raz w roku. Natomiast przy wyśrubowanym poziomie 12 tys. litrów, uzyskanie przychówku raz na półtora roku wymaga od hodowcy ogromnego zaangażowania.
Marcin Wilgos skupia się wyłącznie na stadzie mlecznym, dlatego wszystkie rodzące się byczki odsprzedaje innym gospodarzom. Ceny są zróżnicowane i zależą od jakości konkretnej sztuki, ale zazwyczaj za cielę rasy HF można zainkasować około 1000 zł, natomiast za sztukę w typie mięsnym stawka sięga 1500 zł.
Spadek cen skupu buraków cukrowych niepokoi plantatorów
Sporym powodem do zmartwień dla rolnika są również perspektywy dla rynku buraków cukrowych. Swoimi obawami dzielił się podczas rolniczego protestu wymierzonego w plany podniesienia opłaty cukrowej. Wilgos uważa, że nowe obciążenia finansowe nałożone na firmy ostatecznie uderzą po kieszeni samych rolników.
Stawki za buraki cukrowe obniżono już w minionym sezonie, a prognozy na kolejny rok zakładają dalsze cięcia. Obecnie w branży mówi się o kwocie na poziomie 26 euro za jedną tonę surowca. „Przy obecnych cenach paliwa i nawozów to będzie katastrofa dla plantatorów” – ostrzega rolnik.
Hodowca spodziewa się, że koncerny przetwórcze przerzucą swoje wyższe koszty na dostawców surowca. Takie działanie sprawi, że na konta właścicieli ziemskich wpłynie znacznie mniej gotówki za dostarczone plony.
Marcin Wilgos zwiększa uprawę buraków cukrowych mimo kryzysu
Nawet niepokojące doniesienia z rynku cukru nie skłoniły jednak gospodarza do porzucenia tej gałęzi produkcji. Rolnik ma wręcz odwrotne plany i w nadchodzącym sezonie zamierza powiększyć plantację buraków z 22 do 25 hektarów.
Obecnie finansową stabilność zapewnia mu wyłącznie produkcja mleka. Stado liczące 70 krów gwarantuje stały dopływ gotówki w momencie, gdy całoroczna uprawa roślin na polu zakończyła się dla gospodarza brakiem jakiegokolwiek zysku. Historia ta doskonale obrazuje, z jak ogromnymi problemami mierzą się dziś nawet właściciele bardzo dużych, liczących 180 hektarów gospodarstw.