Spis treści
Finansowy upadek gwiazdy. Ursula Andress straciła majątek i spokój przez oszusta
Kultowa scena z produkcji „Doktor No” z 1962 roku, w której 26-letnia wtedy Ursula Andress wynurza się z wody w białym stroju kąpielowym, na zawsze zapisała się w historii kina. Przyniosła aktorce status międzynarodowej gwiazdy i prestiżową statuetkę Złotego Globu. Niestety, obecne życie legendarnej artystki dalekie jest od sielanki. Gwiazda oskarża swojego nieżyjącego już managera Erica Freymonda o przywłaszczenie astronomicznej kwoty szesnastu milionów funtów. Mężczyzna miał latami usypiać czujność klientki, aby ostatecznie zdefraudować jej pieniądze. Śledztwo obejmuje między innymi niejasne operacje bankowe, rzekome zakupy obrazów, które nigdy nie trafiły do właścicielki i potajemne dysponowanie jej kapitałem. Pokaźna część funduszy po prostu wyparowała.
Podejrzany mężczyzna popełnił samobójstwo tuż po tym, jak potwierdził część oskarżeń w zupełnie innym procesie karnym. Jak podaje brytyjski dziennik Daily Mail, załamana artystka otwarcie przyznaje, że padła ofiarą manipulacji, a sprawca perfidnie wykorzystał jej podeszły wiek. Dziś oszukana aktorka cierpi na chroniczną bezsenność, zmaga się z napadami lęku i ma ogromne poczucie krzywdy. O sprawie poinformowano prokuraturę, która prowadzi teraz dochodzenie.
Sukcesy przed kamerą. W jakich filmach wystąpiła Ursula Andress?
Kariera Ursuli Andress nie ogranicza się tylko do kultowego występu w filmie o przygodach słynnego szpiega, chociaż to właśnie ta rola utorowała jej drogę na szczyt. W latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych artystka pojawiła się w kilkudziesięciu produkcjach kinowych. Do jej najważniejszych osiągnięć zawodowych należą:
- „Dr No” z 1962 roku, gdzie wcieliła się w Honey Ryder
- „Zabawa w Acapulco” z 1963 roku u boku Elvisa Presleya
- „Ona” z 1965 roku, gdzie zagrała Ayeshę
- „Dziesiąta ofiara” z 1965 roku z Marcello Mastroiannim
- „Casino Royale” z 1967 roku jako Vesper Lynd
Później gwiazda z sukcesem pojawiała się także w innych głośnych hitach tamtej epoki. Zagrała chociażby w „Co słychać, koteczku?” z 1965 roku, „Błękitnym Maxie” z 1966 roku, a także w „Samuraju i kowbojach” z 1971 roku, gdzie towarzyszyli jej Charles Bronson oraz Alain Delon. W latach osiemdziesiątych wcieliła się w Afrodytę w „Zmierzchu tytanów” i wystąpiła w miniserialu „Piotr Wielki”. Jej artystyczne pożegnanie z widzami nastąpiło w 2005 roku za sprawą obrazu „Die Vogelpredigt”.
