Spis treści
- Fascynacja twórczością i życiem Tamary Łempickiej
- Sztuka a bezwzględna walka o przetrwanie
- Prawdziwa tożsamość malarki ogromnym zaskoczeniem
- Praca w cieniu pandemii i osobistych tragedii
- Oddzielenie mitów od faktów podczas realizacji
- Widzowie poruszeni losem ikony art déco
- Odwaga i inspiracja dla kolejnych pokoleń
Fascynacja twórczością i życiem Tamary Łempickiej
W wywiadzie udzielonym dziennikowi „Super Express” reżyserka wyznała, co dokładnie zainspirowało ją do zgłębienia losów polskiej malarki. Amerykańska twórczyni zwróciła uwagę na niezwykłą siłę bijącą z dzieł ikony art déco, ale równie mocno zaintrygował ją sam skomplikowany życiorys gwiazdy. Zauważyła, że biografia Łempickiej jest pełna niedomówień, co zmotywowało ją do wzięcia spraw w swoje ręce.
„Najpierw przyciągnęła mnie sama twórczość Tamary, było w niej coś niezwykle silnego, zmysłowego i bezkompromisowego. Ale to jej życie zostało ze mną na dłużej. Gdy zaczęłam odkrywać je głębiej, zrozumiałam, że jej historia nie została w pełni opowiedziana. Były w niej luki, nieporozumienia i pomijane fakty. Jako reżyserka poczułam odpowiedzialność i pewnego rodzaju powołanie, by stworzyć pełniejszy i bardziej uczciwy portret tego, kim naprawdę była”
Sztuka a bezwzględna walka o przetrwanie
Najnowszy dokument rzuca obiektywne światło zarówno na zawodowe osiągnięcia, jak i prywatne perypetie słynnej artystki. Dla autorki obrazu te dwie sfery przenikają się całkowicie, a niezwykła twórczość stanowi bezpośrednie odbicie dramatycznych doświadczeń życiowych Polki. Amerykanka podkreśla niesamowitą determinację Łempickiej w ciągłym kreowaniu własnego wizerunku na nowo, pomimo wielu napotykanych trudności.
„To było dla mnie kluczowe, by uhonorować oba te aspekty, ponieważ są nierozerwalne. Jej sztuka jest niezwykła, ale głęboko zakorzeniona w jej doświadczeniach, tożsamości, ciągłym redefiniowaniu siebie i walce o przetrwanie. Gdybym musiała wybrać jedno, powiedziałabym: jej siła. Nie tylko tworzyła piękno, ona tworzyła samą siebie, raz po raz, mimo ogromnych przeciwności”
Prawdziwa tożsamość malarki ogromnym zaskoczeniem
Pracochłonny research poprzedzający wejście na plan zdjęciowy przyniósł bardzo nieoczekiwane rezultaty. Wnikliwe badania archiwalne pozwoliły ustalić rzeczywiste nazwisko artystki oraz prawdziwą datę jej narodzin. Jak zaznacza reżyserka w szczerej rozmowie z „Super Expressem”, te fascynujące odkrycia całkowicie zmieniły perspektywę i udowodniły, że kreacja wizerunku była dla gwiazdy świadomą strategią na radzenie sobie z wymagającą rzeczywistością.
„Odkrycie jej prawdziwego nazwiska, Tamara Rosa Hurwitz, oraz faktycznej daty urodzenia było ogromnym zaskoczeniem. To zmieniło wszystko. Pokazało, jak bardzo jej tożsamość była skonstruowana i dlaczego. To nie była próżność, to była strategia przetrwania”
Praca w cieniu pandemii i osobistych tragedii
Proces powstawania produkcji o Tamarze Łempickiej przypadł na niezwykle trudny czas pandemii koronawirusa, co wymusiło na całej ekipie filmowej zdalny tryb pracy. Dla Julie Rubio był to również moment bolesnego prywatnego dramatu, związanego z utratą matki oraz najbliższej przyjaciółki. Te ekstremalne warunki skłoniły twórczynię do głębokiej refleksji nad sensem powstawania sztuki, w czym pomogła jej właśnie postawa samej portretowanej malarki.
„Duża część filmu powstała w czasie pandemii Covid, gdy świat był zamknięty. Czasem reżyserowałam zdalnie przez Zooma, to było zupełnie nowe doświadczenie. A jednak mimo dystansu było ono niezwykle intensywne i emocjonalne. W tym czasie doświadczyłam ogromnej osobistej straty, straciłam mamę i najlepszą przyjaciółkę. Były momenty, gdy wszystko wydawało się przytłaczające i zadawałam sobie pytanie: po co tworzymy sztukę? Wtedy pomyślałam o Tamarze, o tym, przez co przeszła i jak potrafiła zamienić ból w coś pięknego. I wtedy zrozumiałam: tworzymy właśnie dlatego, że boli. Ten film jest częścią tej drogi. Dedykuję go mojej mamie i przyjaciółce”
Oddzielenie mitów od faktów podczas realizacji
Oprócz wyzwań logistycznych i ogromnych obciążeń emocjonalnych, zagraniczna ekipa filmowa musiała zmierzyć się z potężną legendą otaczającą bohaterkę nowego dokumentu. Skuteczne rozprawienie się z wieloletnimi mitami okazało się jednym z najtrudniejszych zadań podczas pracy nad gotowym scenariuszem. Twórczyni czuła na swoich barkach potężną presję, by ukazać życiorys tak wielowymiarowej i skomplikowanej postaci w sposób maksymalnie rzetelny.
„Tak, wiele. Jedną z największych było oddzielenie faktów od mitów, które przez lata narosły wokół jej postaci. Opowiadanie prawdziwej historii to ogromna odpowiedzialność, zwłaszcza tak złożonej osoby”
Widzowie poruszeni losem ikony art déco
Ogromny wysiłek włożony w realizację filmu przynosi teraz wymierne i niezwykle satysfakcjonujące efekty. Kinowe pokazy przyciągają prawdziwe tłumy, a reakcje publiczności bezpośrednio po seansach są pełne szczerych emocji i prowadzą do bardzo głębokich dyskusji. Odbiorcy doceniają nie tylko znany artystyczny dorobek, ale przede wszystkim niezwykle ludzkie oblicze bohaterki, z którym każdy może się łatwo utożsamić na różnych płaszczyznach.
„Reakcje są bardzo poruszające. Widzowie łączą się nie tylko z jej sztuką, ale też z jej człowieczeństwem. Mamy wyprzedane pokazy, owacje na stojąco i bardzo osobiste rozmowy po seansach”
Odwaga i inspiracja dla kolejnych pokoleń
To wyjątkowe dzieło amerykańskiej producentki ma nieść ze sobą konkretne i budujące przesłanie dla wszystkich współczesnych odbiorców. Uznana reżyserka pragnie, aby fascynujący życiorys polskiej malarki dodawał zwykłym ludziom siły do bycia w pełni autentycznym i przypominał, że każda życiowa rewolucja leży w zasięgu ręki. Zapytana przez Agatę Drogowską o to, co sama Łempicka sądziłaby o tym nowym dokumencie, Rubio stwierdziła bez cienia wątpliwości, że wielka artystka byłaby dumna z obiektywizmu i niesamowitej rzetelności twórców.
„Mam nadzieję, że poczują inspirację, by być odważnymi, być sobą i pamiętać, że zmiana jest możliwa. I że spojrzą na Tamarę nie tylko jak na artystkę, ale jak na kobietę o ogromnej odwadze”
Dziennikarka dopytywała również o to, w jaki sposób do dzieła odniosłaby się bezpośrednio główna bohaterka.
„Myślę, że doceniłaby to, że szukaliśmy prawdy i pokazaliśmy złożoność jej życia. I znając ją, cieszyłaby się, że wciąż fascynuje i prowokuje do rozmów”
