Spis treści
- Dziś mija dokładnie 21 lat od momentu, gdy cała siatkarska Polska wstrzymała oddech. Arkadiusz Gołaś, wybitnie utalentowany zawodnik, w wieku 24 lat jechał podpisać wymarzoną umowę.
- Tragiczny w skutkach wypadek na austriackiej autostradzie odebrał mu życie, niszcząc plany o międzynarodowej karierze i pogrążając kraj w żałobie.
- Imponował niespotykanym zasięgiem w ataku. Poznaj historię wybitnego siatkarza, którego legenda wciąż inspiruje kolejne pokolenia.
36
Tragiczny finał podróży po wymarzony kontrakt
Data 16 września 2005 roku miała przejść do historii jako początek nowego, wspaniałego etapu w jego sportowym życiu. Arkadiusz Gołaś, wspólnie ze świeżo upieczoną żoną Agnieszką, podróżował do Włoch. Docelowym miejscem był znany klub Lube Banca Marche Macerata, gdzie miał złożyć podpis pod najważniejszym kontraktem w karierze, dołączając tym samym do absolutnej elity siatkarskiego świata. Niestety, przeznaczenie miało wobec niego okrutne plany.
Przeczytaj także: Bartłomiej Bołądź i jego żona Joanna. Piękna prawniczka od lat wspiera siatkarza!
Podczas jazdy autostradą A2 w Austrii, w okolicach Klagenfurtu, rozegrał się prawdziwy dramat. Auto kierowane przez małżonkę niespodziewanie zjechało z trasy, by po chwili z ogromnym impetem uderzyć w betonową barierę. Arkadiusz Gołaś, zaledwie 24-letni sportowiec, zmarł na miejscu w wyniku odniesionych obrażeń. Przekreśliło to w jednym ułamku sekundy całą jego przyszłość i dotychczasowe osiągnięcia.
Siatkarski ewenement, któremu nikt nie dorównywał w ataku
Był prawdziwą perłą, zawodnikiem o niezwykłych predyspozycjach. Przy wzroście wynoszącym 201 centymetrów, wyróżniał się przede wszystkim fenomenalnym zasięgiem wyskoku, potrafiąc zaatakować piłkę na pułapie 365 centymetrów. Pojawiały się wręcz doniesienia o osiąganiu przez niego nawet 370 cm, co stanowiło wynik zupełnie niedostępny dla przytłaczającej większości siatkarzy na globie.
Swoimi umiejętnościami zasłużył na udział w igrzyskach w Atenach, zdobywał medale mistrzostw Polski i światowego czempionatu kadetów. Zyskał wielką sympatię fanów i niekłamany szacunek kolegów z drużyny. Kiedy w 2006 roku polska reprezentacja zdobyła srebro na mistrzostwach świata, cała drużyna dedykowała ten sukces zmarłemu koledze. Zawodnicy wyszli na ceremonię dekoracji w trykotach oznaczonych jego nazwiskiem i numerem 16, co stanowiło wymowny dowód na to, jak potężne piętno odcisnął na krajowej siatkówce.
