Spis treści
• Sąd wydał prawomocne orzeczenie o konieczności wyburzenia pięciu nielegalnie postawionych obiektów w Zakopanem.
• Przedsiębiorca Józef G.-M. na krótko przed finałem sprawy w sądzie przepisał działkę na podmiot gospodarczy powiązany z jego rodziną.
• W ocenie eksperta prawnego takie działanie skutecznie blokuje możliwość wyegzekwowania sądowego nakazu rozbiórki.
• Ten sam biznesmen stosował już identyczne wybiegi prawne podczas swoich wcześniejszych inwestycji.
Wyrok sądu w sprawie samowoli budowlanej na Bachledzkim Wierchu
Zaskakujący obrót przybrała sądowa batalia dotycząca głośnych obiektów na Bachledzkim Wierchu, które nazywano „poidłami dla koni”. Dnia 24 kwietnia 2026 roku Sąd Okręgowy w Nowym Sączu podtrzymał orzeczenie sądu niższej instancji. Zgodnie z tą decyzją inwestor Józef G.-M. ma obowiązek rozebrać pięć budynków wzniesionych bezprawnie w granicach Parku Kulturowego Kotliny Zakopiańskiej. Dodatkowo wymiar sprawiedliwości nakazał mu zapłatę 1372 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych.
Sprawa wydawała się zamknięta, jednak krótko po uprawomocnieniu się decyzji sądu ujawniono zaskakujące okoliczności. Wyszło na jaw, że słynna samowola budowlana w Zakopanem może ostatecznie ocaleć przed wyburzeniem, gdyż przedsiębiorca wykorzystał przebiegły wybieg prawny. Mimo że orzeczenie jest już ostateczne, jego fizyczne wyegzekwowanie pozostaje obecnie wysoce wątpliwe.
Według ustaleń „Gazety Krakowskiej”, raptem na dwa dni przed rozprawą w sądzie apelacyjnym działka zabudowana nielegalnymi obiektami zyskała nowego posiadacza. Józef G.-M. scedował prawa do gruntu na spółkę utworzoną przez osoby z jego najbliższego otoczenia. Skutkiem tego posunięcia był fakt, że w momencie ogłaszania prawomocnego wyroku skazany biznesmen nie figurował już jako właściciel spornego terenu. Ta okoliczność całkowicie zmienia postać rzeczy i może trwale uniemożliwić wykonanie sądowego nakazu.
Luka w prawie a rozbiórka nielegalnych budynków w Zakopanem
Jak zauważa serwis Finanse.wp.pl, zastosowany przez Józefa G.-M. wybieg wyróżnia się prostotą oraz ogromną skutecznością. Opiera się on na luce prawnej, przez którą prawomocne rozstrzygnięcie wymiaru sprawiedliwości staje się w praktyce martwym przepisem. Istota problemu sprowadza się do faktu, że w chwili ogłaszania ostatecznego nakazu rozbiórki ukarany przedsiębiorca w świetle dokumentów nie posiadał już praw do przedmiotowej nieruchomości.
Wyjaśniając sytuację najprościej, sąd zobowiązał do wyburzenia obiektów konkretnie Józefa G.-M. Problem w tym, że mężczyzna nie ma już prawa prowadzić na tym gruncie żadnych prac rozbiórkowych, gdyż teren formalnie do niego nie należy. Jednocześnie nowego właściciela działki, czyli spółki powiązanej z bliskimi biznesmena, nie można zmusić do wykonania wyroku, bo orzeczenie dotyczy innej osoby. Sam sędzia prowadzący tę sprawę zaznaczył, że posiadanie wiedzy o wcześniejszym zbyciu nieruchomości doprowadziłoby do zupełnie innego rozstrzygnięcia.
Sytuację w jednoznacznych słowach ocenia dr nauk prawnych Michał Krok, wykonujący zawód radcy prawnego.
Orzeczenie obowiązku przywrócenia stanu poprzedniego w sytuacji zmiany właściciela nieruchomości jest w tej sytuacji niewykonalne. Mamy do czynienia z luką w przepisach. Orzeczony środek karny nie nadaje się do zamiany na inny lub do egzekucji w trybie przewidzianym dla grzywien lub odszkodowań – komentuje Michał Krok dla "Gazety Krakowskiej".
W praktyce sprowadza się to do tego, że sądowy nakaz rozbiórki nie może zostać zrealizowany z powodu utraty statusu właściciela działki przez Józefa G.-M. przed uprawomocnieniem się decyzji. Osobne kroki w tym temacie podejmuje wprawdzie Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w Zakopanem, lecz również na tej ścieżce doprowadzenie do wyburzenia obiektów będzie niezwykle trudne. Nadzór budowlany zobligował przedsiębiorcę do dostarczenia dokumentacji potrzebnej do legalizacji, chociaż obowiązujący na tym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego całkowicie wyklucza stawianie tam jakichkolwiek budynków.
Inwestor Józef G.-M. i jego wcześniejsze samowole budowlane w Zakopanem
Zarówno lokalni urzędnicy, jak i zakopiańczycy doskonale znają już podobne przypadki z przeszłości. Biznesmen Józef G.-M. od lat toczy spory z nadzorem budowlanym i regularnie wykorzystuje ten sam schemat postępowania. Obiekty na Bachledzkim Wierchu nie stanowią jego jedynej samowoli budowlanej na terenie Zakopanego. Najbardziej znanym symbolem jego działalności pozostaje liczący pięć pięter pensjonat, który inwestor postawił całkowicie bez wymaganych zgód już dwadzieścia lat temu.
Przez okres dwudziestu lat przedsiębiorca z powodzeniem lekceważył wydawane decyzje nakazujące wyburzenie budynku. Kiedy jesienią zeszłego roku przedstawiciele urzędu po raz kolejny spróbowali wyegzekwować nakaz, sytuacja potoczyła się według znanego schematu. Zgodnie z doniesieniami „Gazety Wyborczej”, biznesmen oświadczył urzędnikom, że pensjonat zmienił już właściciela. Taki obrót spraw wymusza wszczęcie procedury egzekucyjnej od samego początku przeciwko nowemu nabywcy, co efektywnie odwleka finał sprawy o następne lata. Józef G.-M. po raz kolejny udowodnił tym samym, że potrafi skutecznie omijać decyzje administracyjne za pomocą identycznych wybiegów prawnych.
Przedsiębiorca na co dzień stroni od kontaktów z dziennikarzami, ale odstąpił od tej reguły 26 października w trakcie obrad komisji urbanistyki w Urzędzie Miasta Zakopane. Tłumaczył wówczas zebranym, że jego poczynania wynikają częściowo z wieloletniej opieszałości władz miejskich, które przez całe dekady nie zdołały przyjąć miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Planu nie ma trzydzieści lat czy dwadzieścia ile? Ja nie mogę nic zrobić. Ja też mam dzieci. Mam dwójkę dzieci i też bym chciał jakoś to podzielić. Będziemy jeden drugiemu grać na nerwach i przeciągać, i niszczyć sobie zdrowie, życie i w ogóle wszystko po kolei. Po co to wszystko? – argumentował Józef G.-M. podczas posiedzenia komisji.
Wypowiedź ta wyraźnie dowodzi, że inwestor traktuje swój konflikt z zakopiańskim magistratem jako próbę sił i grę na czas. W rezultacie lokalny samorząd, dysponując nawet ostatecznymi orzeczeniami sądów, znów mierzy się z barierą, której pokonanie wydaje się niemożliwe bez wcześniejszej nowelizacji prawa przez władze centralne.
