Irański arsenał rakietowy znacznie większy niż sądzono. Nowe dane przeczą słowom ludzi Trumpa

Służby wywiadowcze USA i Izraela biją na alarm w sprawie potencjału militarnego Teheranu. Z ustaleń „Wall Street Journal” oraz agencji Bloomberg wynika, że irański arsenał rakietowy liczy od 1,5 tys. do 2,5 tys. pocisków balistycznych, co całkowicie przeczy niedawnym deklaracjom sekretarza obrony Pete'a Hegsetha o rzekomym zniszczeniu tamtejszego przemysłu zbrojeniowego. Utrzymanie tak dużych zdolności bojowych przez Iran wywiera ogromną presję na administrację Donalda Trumpa w obliczu decyzji o kolejnych możliwych operacjach wojskowych.

  • Służby wywiadowcze USA i Izraela ostrzegają, że rzeczywisty arsenał rakiet balistycznych Iranu wynosi od 1,5 tys. do 2,5 tys. sztuk, co znacznie przewyższa wcześniejsze szacunki obozu Donalda Trumpa.
  • Najnowsze ustalenia zaprzeczają tezom o likwidacji potencjału bojowego Teheranu i dowodzą, że reżim sprawnie odtwarza swoje zapasy w tempie do 50 pocisków miesięcznie.
  • Mimo dotychczasowych uderzeń amerykańsko-izraelskich, irańska armia zachowała duże możliwości prowadzenia walki, co komplikuje plany Białego Domu dotyczące ewentualnej kontynuacji wojny.
  • Z punktu widzenia strategii najważniejsze staje się pytanie, jak szybko Teheran przywróci pełne moce produkcyjne i powiększy zasoby zbrojeniowe, posiłkując się dostawami części z Rosji, Chin lub Korei Północnej.

Rzeczywisty stan uzbrojenia Teheranu okazuje się zupełnie inny, niż oficjalnie zakładano, o czym w niedzielę (15 listopada) poinformował dziennik „Wall Street Journal”, powołując się na najnowsze analizy amerykańskich służb. Z informacji przekazanych przez funkcjonariuszy wywiadu wynika, że irańskie wojsko dysponuje obecnie liczbą od 1,5 tys. do 2,5 tys. rakiet balistycznych. Te wyliczenia stoją w sprzeczności z dotychczasową narracją otoczenia prezydenta Donalda Trumpa, które zapewniało o pełnej neutralizacji potencjału bojowego tego kraju. Rozmówcy amerykańskiej gazety zastrzegają wprawdzie, że precyzyjne oszacowanie zasobów jest trudne, gdyż nie wiadomo dokładnie, ile głowic znajduje się w magazynach, a ile przygotowano do natychmiastowego odpalenia, jednak sam fakt utrzymania przez Iran potężnych zdolności uderzeniowych nie budzi żadnych wątpliwości.

Według doniesień „Wall Street Journal” oraz innych ośrodków analitycznych, utrzymany potencjał sprawia, że Teheran wciąż może skutecznie razić instalacje amerykańskie oraz sojusznicze w razie wznowienia walk. Ustalenia te mocno kontrastują z niedawnymi wypowiedziami polityków z Waszyngtonu, na co szczególną uwagę zwrócił egipski serwis informacyjny Ahram Online. Portal przypomniał wtorkowe wystąpienie sekretarza obrony USA Pete'a Hegsetha, w którym polityk przekonywał, że potencjał wytwórczy irańskiej zbrojeniówki został „zniszczony”, a przeprowadzone operacje wojskowe określił „historycznym zwycięstwem militarnym pod każdym względem”. Z wcześniejszych, kwietniowych szacunków strony amerykańskiej wynikało, że ataki uszkodziły przeszło 80 procent zakładów wytwarzających pociski oraz silniki na paliwo stałe, a także niemal kompletnie wyeliminowały wszystkie zlokalizowane fabryki naziemne produkujące drony wraz z podzespołami. Najnowsze raporty wywiadowcze dowodzą jednak, że optymizm ten był przedwczesny i bazował na niepełnych danych z pola walki.

Odbudowa arsenału rakietowego Iranu. Jak Teheran pozyskuje nową broń?

Chociaż oficjalne komunikaty mówiły o całkowitym sparaliżowaniu irańskiego sektora zbrojeniowego, napływające z wielu stron raporty wskazują na intensywne odtwarzanie i rozbudowę zapasów wojskowych przez Teheran. Dziennikarze „Wall Street Journal” ustalili, że tamtejszy przemysł wznawia produkcję w oparciu o podzespoły zmagazynowane jeszcze przed wybuchem walk. Obawy państw regionu potwierdził w rozmowie z gazetą przedstawiciel izraelskich władz, który skwitował sytuację krótko, mówiąc, że „Odbudowują siły, ponownie się zbroją”. Z szacunków samego Izraela również wynika, że w rękach irańskich wojskowych znajduje się przeszło 1,5 tys. pocisków balistycznych, co w pełni pokrywa się z wyliczeniami Amerykanów.

Jeszcze dokładniejsze wyliczenia przedstawiła we wtorek agencja Bloomberg, która na podstawie informacji od zachodniego dyplomaty oszacowała obecny stan posiadania Teheranu na minimum 1700 rakiet balistycznych. Ponadto zakłady zbrojeniowe tego państwa mają wytwarzać nawet 50 nowych pocisków każdego miesiąca. Takie wyniki dowodzą, że tamtejszy przemysł zachował ciągłość pracy, a władze konsekwentnie realizują strategię utrzymania i powiększania swojego potencjału uderzeniowego. Pozwala to nie tylko na bieżące uzupełnianie strat wojennych, ale także na stałe podnoszenie zdolności odstraszania na Bliskim Wschodzie, co podaje w wątpliwość sens dotychczasowych uderzeń w infrastrukturę produkcyjną. Z kolei prasa w Izraelu zauważa, że proces odtwarzania zasobów postępuje wolniej niż przed wybuchem konfliktu i opiera się na wcześniejszych zapasach części, przy czym reżim nadal ma w odwodzie ogromne ilości bezzałogowców oraz pocisków krótkiego zasięgu.

Już w kwietniu na łamach „The Wall Street Journal” pojawiły się doniesienia o tysiącach rakiet balistycznych krótkiego i średniego zasięgu, które przetrwały w podziemnych kompleksach wojskowych. Choć uderzenia sił amerykańskich i izraelskich doprowadziły do zasypania wjazdów do tych bunkrów, późniejsza analiza obrazów satelitarnych ujawniła, że Irańczycy odkopali tunele i przywrócili funkcjonowanie części baz. Zdaniem urzędników z Izraela zmagazynowane głęboko pod ziemią uzbrojenie najprawdopodobniej nie ucierpiało podczas bombardowań. Z kolei we wrześniu ta sama amerykańska gazeta donosiła o wznowieniu montażu broni balistycznej z wykorzystaniem komponentów ukrytych przed rozpoczęciem nalotów.

Szczegółowe wyliczenia oparte na danych strony izraelskiej przedstawił Yaakov Lappin w raporcie dla ośrodka Alma Research and Education Center, wskazując, że obecny arsenał Teheranu przekracza 1700 rakiet i jest o około 800 sztuk mniejszy niż przed startem operacji „Roaring Lion”, gdy liczono go na 2500 pocisków. Różnica ta nie wynika jednak wyłącznie ze skuteczności bombardowań, gdyż w trakcie działań zbrojnych irańska armia sama odpaliła około 650 sztuk tej broni, a po ustaniu walk utrzymała w ograniczonym zakresie jej produkcję i składanie.

W swoim opracowaniu ekspert podzielił te wydarzenia na trzy kluczowe fazy. Pierwsza trwała do czerwca 2025 roku, kiedy to tuż przed rozpoczęciem operacji „Rising Lion” służby w Tel Awiwie oceniały irańskie zasoby na około 2500 pocisków. W trakcie samych walk Teheran zużył około 550 rakiet, natomiast oficjalne raporty mówią o zniszczeniu przez Izraelczyków kolejnego tysiąca, co na koniec starć pozostawiło w rękach reżimu od 1000 do 1500 sztuk przy jednoczesnej redukcji liczby wyrzutni z około 350 do zaledwie 100. Drugi etap przypada na miesiące od czerwca 2025 do lutego 2026 roku, gdy Irańczycy błyskawicznie odtworzyli potencjał do wyjściowego poziomu około 2500 sztuk. Zakładając pułap 1500 pocisków po zakończeniu pierwszej fazy walk, oznacza to przyrost netto o blisko tysiąc sztuk w ciągu ośmiu miesięcy, co daje średnią na poziomie 125 egzemplarzy miesięcznie, choć analityk zastrzega, że wynik ten obejmuje nie tylko nową produkcję, ale też składanie gotowych części, naprawy oraz korekty szacunków wywiadowczych. W tamtym czasie ambitne plany Teheranu zakładały zgromadzenie aż 8000 rakiet do 2027 roku. Ostatnia faza, trwająca od lutego do listopada 2026 roku, to bezpośrednie następstwa kampanii „Roaring Lion”, podczas której odpalono około 650 pocisków, a wspólne naloty USA i Izraela na fabryki oraz składy zredukowały ostatecznie irańskie zapasy do obecnego poziomu ponad 1700 sztuk.

Skutki tych operacji na łamach portalu War on the Rocks przeanalizował również Jim Lamson, dawny analityk agencji CIA i naukowiec z londyńskiego King’s College, który ocenił, że kampanie lotnicze z lat 2024, 2025, a szczególnie ta z 2026 roku, mocno przetrzebiły irańskie fabryki rakiet i dronów oraz powiązane z nimi zaplecze naukowo-badawcze. Naloty wymierzone były w przeszło 40 lokalizacji powiązanych z programem balistycznym, blisko 20 obiektów odpowiadających za pociski manewrujące, ponad 20 zakładów produkcji bezzałogowców oraz kilkadziesiąt innych instalacji militarnych. Planiści wojskowi celowali głównie w najbardziej newralgiczne punkty łańcucha technologicznego, niszcząc linie wytwarzające układy naprowadzania, silniki, głowice bojowe, poszycia, wyrzutnie oraz hale montażu końcowego, a także uderzając w uczelnie wyższe i zakłady podwójnego zastosowania, dostarczające strategicznych surowców pokroju aluminium, stali czy włókna węglowego.

Tak skoordynowane działania przyniosły wymierne efekty, przez co potencjał badawczy, wytwórczy i logistyczny irańskiej branży lotniczo-kosmicznej uległ poważnej degradacji. Zniszczenia znacznie utrudniły proces zastępowania zużytych pocisków sprawdzonymi konstrukcjami oraz zablokowały prace nad modernizacją uzbrojenia. Naloty doprowadziły również do przerwania wewnętrznych łańcuchów logistycznych, odcinając fabryki od krajowych producentów podzespołów i surowców.

Wracając do analizy Yaakova Lappina, badacz zwraca uwagę na trudności w bezpośrednim zestawianiu statystyk z różnych lat, ponieważ część raportów uwzględnia ogół pocisków balistycznych, inne skupiają się wyłącznie na broni o zasięgu pozwalającym razić terytorium Izraela, a same służby regularnie korygują swoje wyliczenia. Przykładowo jeszcze w 2022 roku stojący wówczas na czele dowództwa CENTCOM generał Kenneth McKenzie oceniał łączne zasoby balistyczne Teheranu na przeszło 3000 sztuk, wliczając w to jednak rakiety każdego możliwego zasięgu. W 2024 roku irańska armia dwukrotnie przeprowadziła bezpośrednie uderzenia na Izrael, odpalając przeszło 120 pocisków w kwietniu oraz ponad 180 w październiku, na co lotnictwo izraelskie odpowiedziało 26 października nalotem, który uszkodził między innymi instalacje do mieszania paliwa stałego w bazach Khojir i Parchin. Według wyliczeń ośrodka Bloomberg Economics odparcie tych irańskich salw wymagało zużycia przez Amerykanów przynajmniej tysiąca rakiet przechwytujących systemu Patriot PAC-3.

Podsumowując te dane, eksperci są zgodni, że dotychczasowe uderzenia mocno przetrzebiły zapasy pocisków, bazę wytwórczą oraz park wyrzutni, ale nie zlikwidowały całkowicie ani samego zagrożenia atakiem balistycznym, ani potencjału do odtworzenia tych sił. Z informacji gromadzonych przez Siły Obronne Izraela (IDF) wynika, że warsztaty odpowiadające za końcowe składanie broni wciąż działają z dużą wydajnością, podczas gdy początkowe ogniwa procesu technologicznego, obejmujące pozyskiwanie surowców oraz produkcję części silnikowych i głowic, pracują na bardzo niskich obrotach. Autorzy opracowań podkreślają przy tym, że dostępne jawne źródła pozwalają określić ogólny wektor odtwarzania sił, ale nie dają podstaw do precyzyjnego wyliczenia miesięcznej wydajności fabryk. Z perspektywy strategicznej najważniejsza jest dziś zatem nie tyle dokładna liczba zmagazynowanych rakiet, ile czas potrzebny reżimowi na odbudowę pełnego cyklu technologicznego i ponowne powiększenie zapasów.

Cytowany wcześniej były analityk CIA Jim Lamson wskazuje na jeszcze jeden aspekt, jakim jest możliwość zakupu przez Teheran gotowego uzbrojenia w postaci rosyjskich dronów lub chińskich naddźwiękowych pocisków przeciwokrętowych, bądź też wsparcia z Korei Północnej, co stoi jednak w sprzeczności z doktryną pełnej samowystarczalności. Ekspert uważa, że irańska zbrojeniówka zostanie zmuszona do masowego importu surowców, części zamiennych, gotowych podzespołów oraz maszyn przemysłowych, realizowanego za pośrednictwem nielegalnych siatek handlowych oraz bezpośrednio z Rosji, Chin i Pjongjangu. Zarządcy fabryk będą musieli zrewidować specyfikacje materiałowe na wszystkich liniach technologicznych i rozstrzygnąć dylemat „wyprodukować czy kupić”, co w warunkach deficytu zmusi ich do restrukturyzacji sektora i skupienia się wyłącznie na priorytetowych projektach. Cały ten proces będzie dodatkowo utrudniany przez międzynarodowe sankcje, blokady eksportowe, ryzyko operacji dywersyjnych ze strony izraelskich służb, problemy z maskowaniem nowych zakładów, niebezpieczeństwo związane z przenoszeniem groźnych procesów chemicznych pod ziemię, wrażliwość na przerwanie szlaków przemytniczych oraz widmo kolejnych bombardowań o charakterze lokalnym lub pełnoskalowym.

Donald Trump przed trudną decyzją. Co dalej z atakiem USA na Iran?

Rzeczywisty rozmiar irańskich zapasów zbrojeniowych stanowi dziś jeden z najważniejszych argumentów analizowanych w Białym Domu podczas dyskusji nad ewentualnym wznowieniem operacji militarnej. Z doniesień wynika, że prezydent Donald Trump miał niedawno sugerować swojemu otoczeniu gotowość do wstrzymania kolejnych uderzeń, stawiając jednak warunek całkowitego zaprzestania ataków przez siły Teheranu oraz wspieranych przez nie bojowników Huti z Jemenu. Taka powściągliwość amerykańskiego przywódcy może być bezpośrednim efektem raportów wywiadowczych, które uświadomiły decydentom, że Iran zachował zdolność do przeprowadzenia bolesnego odwetu w razie eskalacji konfliktu.

Sytuację polityczną komplikuje fakt, że o ile arabscy partnerzy Waszyngtonu z rejonu Zatoki Perskiej stanowczo sprzeciwiają się nowej wojnie, o tyle izraelski premier Benjamin Netanyahu stale wywiera presję na przeprowadzenie kolejnych nalotów, w związku z czym do stolicy USA udał się na konsultacje szef Mosadu. Sam Donald Trump wielokrotnie wspominał z kolei o konieczności odniesienia „całkowitego zwycięstwa”, dając do zrozumienia, że przetrwanie obecnych władz w Teheranie do końca jego prezydentury będzie traktował w kategoriach osobistego niepowodzenia.

Szerszy kontekst militarny tego kryzysu przedstawili 15 września 2026 roku eksperci Michael Eisenstadt oraz Farzin Nadimieg w opracowaniu dla ośrodka Washington Institute for Near East Policy. Zauważyli oni po pierwsze, że mimo metodycznego niszczenia irańskiej marynarki wojennej, w marcu reżim zdołał skutecznie zablokować żeglugę w cieśninie Ormuz po zaatakowaniu zaledwie dwudziestu tankowców i frachtowców, a także wywołał wstrząsy na giełdach poprzez uderzenia skromną liczbą dronów i rakiet, które przedarły się nad lądowe instalacje naftowe oraz rafinerie. Po drugie, utrata sił powietrznych oraz floty nawodnej paradoksalnie skłoni władze w Teheranie do przelania ograniczonych funduszy w rozwój znacznie bardziej efektywnych wojsk rakietowych i bezzałogowych, dzięki czemu nawet mocno okrojona armia pozostanie poważnym zagrożeniem dla bezpieczeństwa w regionie i światowego handlu. Po trzecie wreszcie, tak silne uzależnienie od wąskiej grupy asymetrycznych środków walki niesie dla Iranu ogromne ryzyko systemowe, które może obrócić się przeciwko niemu, gdy tylko Stany Zjednoczone wraz z sojusznikami wdrożą nowe, jeszcze szczelniejsze systemy obrony przeciwlotniczej i przeciwrakietowej.

Analitycy waszyngtońskiego instytutu prognozują, że proces podnoszenia z ruin potencjału militarno-przemysłowego oprze się na próbach odzyskania chociaż ułamka dawnej wydajności, co będzie realizowane poprzez naprawy i kanibalizację ocalałych maszyn ze zbombardowanych hal naziemnych, ich relokację do podziemnych kompleksów badawczo-wytwórczych oraz uzupełnianie deficytów za pomocą sprawdzonych szlaków przemytniczych z Chin i innych państw. Konflikt zbrojny przyczynił się do umocnienia hegemonii Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej, skrócił ścieżki decyzyjne i nadał nowy priorytet wytwarzaniu dronów oraz pocisków manewrujących i balistycznych. Irańscy inżynierowie skupią się teraz na wydłużeniu zasięgu, poprawie precyzji i zmniejszeniu awaryjności rakiet, rozwijając jednocześnie zdolności zwalczania okrętów, głowice kasetowe, taktykę ataków saturacyjnych oraz systemy walki radioelektronicznej i cele pozorne. Z kolei w segmencie systemów bezzałogowych nastąpi gwałtowny wzrost produkcji amunicji krążącej i konstrukcji typu FPV, czemu towarzyszyć będą prace nad autonomicznymi rojami sterowanymi przez sztuczną inteligencję oraz nowymi ładunkami wybuchowymi do niszczenia infrastruktury krytycznej.

Odnosząc się do programu atomowego, autorzy raportu wskazują, że choć frakcja jastrzębi domagających się budowy bomby zyskała nowe argumenty, to jednak przewagę mają zwolennicy dotychczasowej polityki, gdyż próba szybkiego uzyskania broni jądrowej nieuchronnie ściągnęłaby na kraj kolejne zmasowane bombardowania. Najbardziej prawdopodobny scenariusz zakłada utrzymywanie przez Teheran statusu państwa progowego i skupienie się na odtwarzaniu arsenału konwencjonalnego bez przekraczania ostatecznych granic, tym bardziej że posiadanie sprawnego straszaka rakietowo-dronowego oraz zdolność do szantażu w cieśninie Ormuz ograniczają potrzebę natychmiastowego wejścia w posiadanie głowic nuklearnych.

W części poświęconej rekomendacjom dla amerykańskich władz eksperci zaznaczają, że oparcie całej strategii obronnej Iranu na pociskach i bezzałogowcach tworzy słaby punkt, który Waszyngton powinien bezwzględnie wykorzystać. Zdaniem analityków administracja USA musi blokować odbudowę tego potencjału poprzez bezkompromisowe uderzenie w łańcuchy logistyczne, co oznacza objęcie sankcjami wtórnymi i restrykcjami eksportowymi podmiotów z Chin, Hongkongu i innych miejsc, które dostarczają obrabiarki, składniki paliwa stałego, układy celownicze czy materiały kompozytowe, a także sparaliżowanie powiązanych z nimi centrów finansowych i transportowych. Równolegle eksperci zalecają kontynuowanie uderzeń kinetycznych w nowo odkrywane zakłady i podziemne bazy, pilne dozbrojenie sił morskich i lądowych w bezzałogowe platformy wyposażone w systemy antydronowe i zestawy obrony bezpośredniej dla ochrony szlaków naftowych, a także twardą dyplomację, uzależniającą jakiekolwiek zawieszenie sankcji od poddania się weryfikowalnym restrykcjom w zakresie produkcji rakiet i dronów.

Najnowsze ustalenia służb wywiadowczych stawiają zespół Donalda Trumpa w niezwykle skomplikowanym położeniu, wymuszając na amerykańskich strategach pilną rewizję dotychczasowych założeń i planów operacyjnych. Fakt, że Teheran zdołał zachować tak pokaźną liczbę rakiet balistycznych, sprawia, iż każda kolejna decyzja Waszyngtonu o użyciu siły będzie musiała uwzględniać realne ryzyko potężnego uderzenia odwetowego ze strony Iranu.

GEN. KOMORNICKI: USA I TRUMP SKOMPROMITOWALI SIĘ W IRANIE! | Super Ring

ROLKI