Barbara Kowalska jako reprezentantka Polski i trenerka
W latach 1966–1968 zawodniczka z dumą zakładała biało-czerwone barwy podczas prestiżowych rozgrywek Pucharu Federacji. Na swoim koncie zapisała również prestiżowy tytuł halowej mistrzyni kraju w tenisie ziemnym. Barbara Kowalska nie poprzestała jednak wyłącznie na karierze zawodniczej. Z biegiem lat zdobyła najwyższe uprawnienia trenerskie pierwszej klasy w obu rakietowych dyscyplinach, dzięki czemu z powodzeniem przekazywała wiedzę kolejnym adeptom sportu.
Pasja do rywalizacji przenikała również jej życie prywatne. Wraz z mężem, Romanem Kowalskim, który w trakcie swojej kariery sięgał po mistrzostwo Polski w tenisie stołowym, tworzyli niezwykle zgrany duet zarówno w domu, jak i na arenach sportowych. Małżeństwo odegrało kluczową rolę w popularyzacji tej dyscypliny w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych, umiejętnie łącząc sportowe doświadczenie z ogromnym zaangażowaniem organizacyjnym.
Działalność Barbary Kowalskiej na rzecz polskiego sportu
Po zakończeniu aktywnej kariery działaczka objęła kluczowe stanowiska w krajowych strukturach. Początkowo sprawowała funkcję sekretarz generalnej Polskiego Związku Tenisa Stołowego, by z czasem przejąć stery nad całym pionem szkoleniowym w Polskim Związku Tenisowym. Jej ogromny wkład w popularyzację aktywności fizycznej kobiet docenił sam Polski Komitet Olimpijski. Z rąk legendarnej lekkoatletki Ireny Szewińskiej odebrała zaszczytne wyróżnienie w prestiżowym konkursie na Trenerkę Roku.
Jednym z najbardziej rozpoznawalnych projektów zmarłej trenerki było powołanie do życia ogólnopolskiego turnieju deblowego o nazwie BABA CUP. To wyjątkowe wydarzenie na stałe wpisało się w sportowy kalendarz, stając się rozpoznawalną i ważną inicjatywą promującą amatorski tenis wśród aktywnych kobiet.