Reżyserka i scenarzystka. Urodziła się 15 listopada 1991 r. w Skierniewicach, wychowała w Dąbrowicach. Jest absolwentką Wydziału Reżyserii Filmowej i Telewizyjnej PWSFTViT w Łodzi. Jej artystyczna droga rozpoczęła się od form krótkometrażowych, w tym od dokumentów, często nagradzanych na festiwalach. Poetycka forma kontrastuje w jej filmach z prozą życia. Subtelnie i z humorem potrafi rozbrajać dramatyczne, pełne napięcia sytuacje. Debiut pełnometrażowy Emi Buchwald, „Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej” koncentruje się na bliskości i czułości relacji rodzinnych. Siłą filmu jest realistyczna, niemal dokumentalna uważność, otwarta na metafizykę. Film opowiada o czwórce rodzeństwa mieszkającego w Warszawie, które łączą toksyczne więzi, uzależnienie, stany lękowe, odrzucenie i potrzeba znalezienia bezpiecznego miejsca. Na 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni uznano go za objawienie. Zdobył m.in. Złotego Pazura przyznawanego za „odwagę formy i treści”, nagrodę za najlepszą reżyserię i drugoplanową rolę kobiecą. Dziennikarze obwołali go najlepszym filmem festiwalu. Zwracano uwagę na czułość i empatię, zachwycające aktorstwo, naturalnie brzmiące dialogi.

Reżyser i scenarzysta znany z charakterystycznego stylu łączącego elementy surrealizmu, absurdu i ironii z trafną obserwacją rzeczywistości. Urodził się 4 lipca 1987 r. w Kędzierzynie-Koźlu, wychował w Głogówku. Od najmłodszych lat interesował się kinem i sztuką filmową. Jego filmy krótkometrażowe doceniano m.in. na festiwalach w Gdyni, Krakowie, Petersburgu, Barcelonie i Breście. Największym jak dotąd sukcesem Kądzieli jest bijący rekordy popularności serial „1670” (właśnie powstaje trzeci sezon), współreżyserowany z Maciejem Buchwaldem. Pełnometrażowy debiut fabularny Kądzieli „LARP. Miłość, trolle i inne questy” (LARP to terenowa wersja gier RPG, której uczestnicy wspólnie wcielają się w wybrane przez siebie role) został uhonorowany nagrodą za najlepszy scenariusz na Międzynarodowym Festiwalu w Montrealu. W tym niesamowitym, wymyślonym świecie nastoletni bohater jest prawdziwym herosem – męskim, dzielnym, niepokonanym. W świecie rzeczywistym – już niekoniecznie. Andrzej Konopka grający despotycznego ojca nieśmiałego chłopaka słabo radzącego sobie w życiu, otrzymał w Gdyni wyróżnienie za najlepszą kreację drugoplanową.

Aktor filmowy i teatralny, kompozytor. Urodził się 19 października 1990 r. w rodzinie artystycznej. Jego matka była malarką, ojciec, Eryk Kulm senior – jednym z najwybitniejszych perkusistów w historii polskiego jazzu, a dziadek pełnił funkcję oficera „rozrywkowego” na transatlantyku MS Batory (wystąpił nawet w filmowym „Kochaj albo rzuć” Sylwestra Chęcińskiego). Jako dziecko Eryk Kulm uczył się grać na fortepianie, ale ostatecznie wybrał aktorstwo, kończąc Akademię Teatralną w Warszawie w 2016 r. Grywał w serialach, debiutował na dużym ekranie w roli ucznia w głośnym dramacie psychologicznym Magdaleny Piekorz „Pręgi”. Przełomem okazała się tytułowa rola w dramacie wojennym „Filip” na podstawie prozy Tyrmanda. Otrzymał za nią m.in. nagrodę im. Zbyszka Cybulskiego oraz Orła za najlepszą główną rolę męską. Powtórzył sukces, występując (ponownie u Michała Kwiecińskiego) w największej superprodukcji ostatnich dekad i jednym z najdroższych filmów w historii polskiej kinematografii „Chopin, Chopin!”. Kreacja Kulma łamie stereotypy i buduje wywrotowy wizerunek polskiego kompozytora, stojący w sprzeczności z narodowym mitem – melancholika, a jednocześnie uzależnionego od życia towarzyskiego, sławy, podziwu kobiet dandysa i lwa salonowego.

Rzeźbiarka urodzona w Krakowie w 1994 r., kształciła się w École de Beaux-Arts w Paryżu oraz w Cooper Union for the Advancement of Science and Art w Nowym Jorku, a dziś pracuje w Paryżu i Atenach. Swoje obiekty rzeźbiarskie tworzy z dość eklektycznego zestawu materiałów. Łączy odpady poprzemysłowe (hydrauliczne rury, uszkodzone panele fotowoltaiczne) z tworzywami organicznymi (np. wosk pszczeli, muszle ostryg), ale też z zapisami wideo, fotografiami, światłem. Jej ulubionym, stosowanym jeszcze od czasów studenckich i powracającym w różnych pracach, materiałem pozostaje jednak skarmelizowany cukier. A uniwersum, które penetruje i poddaje wiwisekcji artystka, to osobliwe połączenie postapokaliptycznych wizji, międzygatunkowych mutacji, przeróżnych posthumanistycznych teorii science fiction oscylujących raz to w kierunku utopii, kiedy indziej – dystopii. Regularnie uczestniczy w wystawach zbiorowych, ma też na koncie wiele wystaw indywidualnych na całym świecie (Meksyk, Korea Południowa, Austria, Rumunia), no i oczywiście w Polsce. W 2025 r. w Muzeum Sztuki ms2 w Łodzi miała miejsce jej duża indywidualna wystawa zatytułowana „EmoPolis”.

Artystka, absolwentka warszawskiej ASP (urodzona w Toruniu w 2001 r.), przebojem wdarła się do współczesnej polskiej sztuki. W mijającym roku uwagę krytyków i publiczności przykuła jej jesienna wystawa w Turnus Gallery zatytułowana „Camille”. Tytuł nawiązywał do postaci zmarłego przed rokiem francuskiego artysty Marca Camille'a Chaimowicza, którego wizją sztuki artystka jest zafascynowana i wchodzi z nią w dialog. Zaprezentowane na tej wystawie obrazy koncentrują się wokół tematu czytania książek, nadając tej czynności (u Łakomsk uprawiają ją wyłącznie kobiety) charakter bardzo osobisty, wręcz intymny, nieco tajemniczy i melancholijny. W czasach powszechnego pośpiechu, powierzchownego odbioru świata, wulgarnej dosłowności i radykalizowania się środków komunikowania, malarstwo Łakomsk – dotykające lęków i życia w niepewności, jak je opisują krytycy – wprowadza wartościowe wyciszenie, potrzebę kontemplacji, zwraca uwagę na niuanse i półtony. Ant Łakomsk jest finalistką konkursów Young Art Prize (Wrocław, 2024 r.) oraz Bielska Jesień (2025 r.).

Pochodzi z Koła, urodził się w 1992 r. W 2017 r. ukończył malarstwo na gdańskiej ASP, ze specjalizacją „Intermedia”. Maluje, pisze też książki, prowadzi własny podkast. W 2021 r. współtworzył eksperymentalną szkołę artystyczną „Pokój praktyk artystycznych”, był kuratorem kolejnych edycji Festiwalu Performansu „Kick-Off-Perfo” oraz współkuratorem festiwalu krótkich, eksperymentalnych form filmowych „Baza”. W minionym roku Różycki uczestniczył w licznych wystawach zbiorowych oraz miał dwie prezentacje indywidualne: w Instytucie Polskim w Wiedniu oraz w stołecznej galerii Polana Institute („Moja dziewczyna jest dziewczyną mojego przyjaciela”). Twórczość tego artysty cechuje skrajnie autobiograficzny i w dużym stopniu autoterapeutyczny charakter. Praktycznie każdy obraz jest zapisem konkretnych wydarzeń z jego życia i towarzyszących mu emocji. Możemy więc mówić o rodzaju malarskiego pamiętnika, a którym Różycki nie tylko na bieżąco rejestruje kolejne epizody, ale też wraca do dawniejszych historii. W warstwie bezpośredniej to obrazy-opowieści o rodzinie, przyjaciołach, przyjaźniach, związkach uczuciowych, seksie, spotkaniach, sprzeczkach itd. W warstwie symbolicznej zaś – o społecznym awansie i o wykluczeniu, o poszukiwaniu tożsamości, o odnajdywaniu miejsca w życiu i społeczeństwie, o aspiracjach. Do Paszportów POLITYKI Różycki był już nominowany – w roku 2023.

Pianista jazzowy, kompozytor i animator kultury. Urodził się w 1995 r. w Łodzi i z tym miastem pozostaje jako twórca mocno związany. Działał w kwartecie Entropia Ensemble, grał z Jerry & The Pelican Systems i RASP Lovers, współpracował m.in. ze Zbigniewem Namysłowskim i Agą Zaryan. Z sukcesami prowadzi też własne trio – za płytę „Opalenizna i wiatr” otrzymał nominację do Fryderyków 2023. Ale przełomem w świetnie rozwijającej się karierze pianisty i lidera okazał się dla niego pomysł związany z Warsztatami Terapii Zajęciowej „Frajda”, podczas których pracuje z osobami z niepełnosprawnością intelektualną. Ze współpracy na zajęciach wyrósł regularny zespół muzyczny, w którym komponenty instrumentalny (Rafał Różalski, Bartosz Szablowski i sam lider) i wokalny (chór uczestników warsztatów oraz dwoje aktorów – Magdalena Koleśnik i Bartosz Bielenia) współdziałają na równych warunkach. W tym składzie, jak mówi, „spotkał to, co w muzyce najbardziej lubi: prawdę i szczerość”. Zespół ten, nazwany Współgłosy, opublikował w 2024 r. płytę długogrającą, którą wiosną tego roku nagrodzono Fryderykiem w kategorii Album roku – jazz eksperymentalny/współczesna muzyka improwizowana.

Niczos, czyli Nika Jurczuk, to wokalistka, raperka i skrzypaczka. Urodzona w Bielsku Podlaskim, na studia – z fizyki, a potem informatyki – przyjechała do Warszawy, by potem wrócić na Podlasie, do Białegostoku. Sw@da, czyli Wiktor Szczygieł, to producent muzyczny, także Podlasiak, tyle że z polsko-kolumbijskiej rodziny. Sw@da w 2019 r. otrzymał wyróżnienie na Festiwalu Muzyki Folkowej Polskiego Radia „Nowa Tradycja”, a później nominację do Fryderyka za nagrany z Karoliną Cichą album „Sad” (2022 r.). Niczos zgłębiała tradycję muzyczną regionu, uczyła się gry na skrzypcach i białego śpiewu, od 2021 r. działała w formacji Hajda Banda wykonującej muzykę z obu stron Puszczy Białowieskiej: zachodniobiałoruską, poleską i podlaską. Stopniowo interesowała się też pudlaśką movą, czyli miejscowym mikrojęzykiem. Płyta założonego ze Sw@dą duetu „#InDaWoods”, opublikowana późną jesienią 2024 r., połączyła wszystkie najważniejsze dla nich wątki: współczesną muzykę taneczną spoza obszaru anglosaskiego, rozwijającą się w symbiozie z lokalnymi tradycjami, z tekstami po podlasku, oryginalnymi, choć jednak inspirowanymi ludowością. Utwór „Lusterka” zgłosili do krajowych eliminacji Konkursu Piosenki Eurowizji – dostał się do finału, gdzie przegrał tylko z piosenką Justyny Steczkowskiej, zbierając prawie 24 proc. głosów widzów.

Jest multiinstrumentalistą (gitara, klawisze, perkusja), wokalistą, kompozytorem i autorem tekstów. Naprawdę nazywa się Sebastian Łukasz Gugulski, urodził się w 1996 r. w Skale pod Krakowem. Nagrał i wydał cztery autorskie albumy, bywał też zapraszany do gościnnego udziału na płytach innych artystów, m.in. Brodki, Kasi Lins czy duetu braci Kacperczyków. W muzyce, jaką tworzy jako WaluśKraksaKryzys, znajdziemy wpływy indie rocka, postpunka, a nawet klimaty bliskie piosence literackiej. Swoją pierwszą płytę, wydaną w 2019 r. („MiłyMłodyCzłowiek”) anonsował zresztą informacją, że jest to „poezja śpiewana na petardzie”. Ważnym momentem w artystycznym życiorysie Walusia było spotkanie z Błażejem Królem – nagrał z nim jeden z utworów, a potem wystąpił w koncercie z cyklu Męskie Granie w 2020 r. Od razu potem przyszły zaproszenia na inne duże koncerty – na Pol’and’Rock, OFF Festival czy Festiwal FAMA. Za swój trzeci album „+ piekło + niebo +” (2023 r.) zdobył nagrodę Fryderyka. Na najnowszej, wydanej w 2025 r. płycie „Tematy i wariacje” – swoim czwartym albumie – wrócił do źródeł, do niezależności i idei domowego studia, w którym można zareagować „w każdej chwili, gdy przyjdzie coś do głowy”, jak tłumaczył w podkaście Kultura na weekend POLITYKI.

Autor nominowany do Paszportu za powieść „Krzywda” (wyd. ArtRage) oprócz tego, że jest pisarzem, bywa także publicystą, scenarzystą i menedżerem kultury. Rocznik 1990, skończył studia filozoficzne i historyczne na Uniwersytecie Warszawskim oraz podyplomowe studium dyplomacji na Europejskiej Akademii Dyplomacji. Jego dorobek obejmuje zarówno beletrystykę, jak i literaturę faktu oraz publikacje stricte naukowe. W swojej twórczości popularnonaukowej i eseistycznej koncentruje się na historii filozofii polskiej, z naciskiem na epokę I Rzeczpospolitej i okres dwudziestolecia międzywojennego. To ostatnie powróciło również w jego działalności prozatorskiej – za osadzoną w tych czasach powieść „Syn Bagien” otrzymał nominację do Nagrody Wielkiego Kalibru; obecnie kończy prace nad drugim tomem. Temat Rzeczpospolitej Obojga Narodów pojawia się z kolei w powieści „Krzywda”, która odsłania oblicze Polski – buzującego tygla narodów i wyznań, wstrząsanego kolejnymi wojnami, rokoszami, zajazdami. Jak pisał w POLITYCE Jakub Demiańczuk: „»Krzywda« łączy historyczne realia z horrorem, inspirowanym zarówno słowiańską mitologią, jak i klasyką gatunku. Pięć spiętych narracyjną klamrą opowiadań (…) układa się w całość gęstą i ciemną niczym piekielna smoła, pisaną z pasją i bez kompleksów”.

Urodzony w 1983 r. kulturoznawca, ukrainista, z zamiłowania przyrodnik. Nominowany do Paszportu POLITYKI za „Drugie życie Czarnego Kota” (wyd. Agora). To już jego druga nominacja – w 2017 r. wyróżniliśmy go za książkę „Dwanaście srok za ogon” (wyd. Czarne), za którą otrzymał też nagrodę NIKE czytelników. Jest również autorem reportażu historycznego pt. „Pirat stepowy” o życiu Nestora Machno. przetłumaczonego na chorwacki i ukraiński. Współpracował z „Gazetą Wyborczą”, „Tygodnikiem Powszechnym” i „Dwutygodnikiem”. Jest współautorem cyklu filmów pt. „Warszawski Tygiel Kulturalny”, opowiadających o życiu imigrantów w Warszawie. Od dziecka interesuje się przyrodą, a w szczególności ptakami. Prowadzi blog „Dzika Ochota” i organizuje spacery przyrodnicze po Warszawie, jest gospodarzem audycji „Księstwo Ptaków” w radiowej „Trójce” i Prezesem Zarządu Ogólnopolskiego Towarzystwa Ochrony Ptaków. W „Drugim życiu Czarnego Kota”, esej historyczny, felieton i opowieść przyrodnicza łączą się, tworząc niezwykłą, osobistą opowieść. Łubieński wędruje po centrum i obrzeżach swojej rodzinnej Warszawy, ale w pewnym momencie jego spacery stają się coraz krótsze, a książka o trwaniu przyrody i spotkaniach staje się także książką o pożegnaniach.

Urodziła się w Olsztynie (w 1981 r.), mieszka i pracuje w Krakowie. Autorka sześciu dramatów i dwóch powieści, za ostatnią pt. „Wyrok” (wyd. Cyranka) otrzymała nominację do Paszportu POLITYKI. Trzy lata wcześniej nominowaliśmy ją za dramat „Żywot i śmierć pana Hersha Libkina z Sacramento w stanie Kalifornia” (Cyranka), który został uhonorowany m.in. Nagrodą Empiku oraz Wawrzynem. Literacką Nagrodą Warmii i Mazur. W 2023 r. ukazała się jej powieść „Toń” (Cyranka), nominowana do Nagrody Conrada i NIKE, przełożona na niemiecki i uhonorowana Nagrodą Wawrzyn. Szatrawska była stypendystką m.in. niemieckiej Stiftung Genshagen oraz szwajcarskiej Landis & Gyr Stiftung, a także programu Connecting Emerging Literary Artists (CELA). Nominowana proza „Wyrok” rozgrywa się w czasie wojny, ale jej samej właściwie nie ma, front jest daleko. Ta opowieść zaskakuje na tle współczesnej polskiej prozy, i może przywoływać przede wszystkim skojarzenie z prozą wojenną spod znaku Jana Józefa Szczepańskiego czy Iwaszkiewicza. Albo z kolei z brutalizmem Cormaca McCarthy’ego. To jest opowieść, może wręcz przypowieść, która przenosi nas w krajobraz błota, śniegu, pustki i jednocześnie unosi rytmem zdań, bardzo dobrze skonstruowaną melodią języka. Szatrawska pokazuje czas rozpuszczonych instynktów z wojną w tle. Niby odległe, a nie tak bardzo.

Jeden z najmłodszych członków polskiej ekipy na tegorocznym Międzynarodowym Konkursie Chopinowskim okazał się czarnym koniem. I choć do finału nie wszedł (zabrakło mu punktu), jury doceniło jego piękne mazurki, za które otrzymał Nagrodę Polskiego Radia. Urodził się w 2005 r. w Netanii i mieszkał w Izraelu przez pierwsze osiem lat życia. Tam jego najstarsza siostra Veronika, również pianistka, zaczęła uczyć grać swoje rodzeństwo. Naukę kontynuował po przeprowadzce z rodziną do Krakowa, najpierw u prof. Stefana Wojtasa, a na studiach w Akademii Muzycznej im. Krzysztofa Pendereckiego, u dr. Krzysztofa Książka. Jest laureatem ponad 30 konkursów, w tym III nagrody i nagrody specjalnej na XXVIII Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina w Szafarni (2021) czy Nagrody Chopinowskiej i V nagrody na konkursie Arthur Rubinstein in memoriam w Bydgoszczy (2024 r.). W latach 2018-24 z Erykiem Koszelą współtworzył ProKosz Piano Duo; młodzi pianiści również wygrali szereg konkursów kameralnych, m.in. w Warszawie, Zamościu, Krakowie (2022 r.) i Rzymie (2023 r.). Na estradzie sprawia wrażenie, jakby trema była mu całkowicie obca. Dba o wizerunek, jest elegancki, szczególnie lubi kapelusze. Oczywiście nie na koncertach.

Pochodzi z Raby Wyżnej i podkreśla, że to miejsce ją ukształtowało. Wychowała się na muzyce góralskiej, jako dziecko śpiewała w chórach i zespołach ludowych. W 2020 r. otrzymała tytuł Wiyrchowej Orlicy za działalność na rzecz promocji Podhala. Jest absolwentką wrocławskiej Akademii Muzycznej i programu operowego w Yale School of Music, studiowała też w Hochschule für Musik w Dreźnie. Na scenie międzynarodowej zadebiutowała w 2014 r. w Halle rolą Calisto w operze „Giove in Argo” Haendla. Śpiewała także w Madrycie, Pradze, Barcelonie i Wiedniu, a w Polsce na najważniejszych scenach operowych i filharmonicznych, na Wielkanocnym Festiwalu Beethovenowskim oraz na festiwalu Chopin i Jego Europa. Wykonuje też muzykę oratoryjną. Jej wszechstronny repertuar rozciąga się od baroku i oper Mozarta aż po dzieła Krzysztofa Pendereckiego. W sezonie 2024/5 w Operze Narodowej podziwialiśmy ją w niezwykle trudnej, wymagającej pod względem zarówno wokalnym, jak aktorskim, partii Benigny w „Czarnej masce”. Najnowsze jej sukcesy to tytułowe role w „Aidzie” Verdiego i „Ariadnie na Naksos” Richarda Straussa w Operze Krakowskiej, czy w „Salome” Richarda Straussa w Operze Wrocławskiej. Zachwyca zarówno głosem, jak i aktorstwem.

Nominowana po raz drugi, więc przypomnijmy: pochodzi z Ełku, gdzie urodziła się w 1995 r. Tam rozpoczęła edukację muzyczną, początkowo na wiolonczeli. Studiowała reżyserię dźwięku na poznańskim Uniwersytecie Adama Mickiewicza i kompozycję do poznańskiej Akademii Muzycznej, a potem także w Royal College of Music w Sztokholmie. Od początku interesowała ją zarówno sama elektronika, jak łączenie jej z instrumentami. Współpracowała też z Wydziałem Animacji Uniwersytetu Artystycznego, co dało jej szersze spojrzenie na związki dźwięku z obrazem i przestrzenią. Jej kompozycje były wykonywane na takich festiwalach, jak Warszawska Jesień, Ad Libitum, Sacrum Profanum, Unsound (także nowojorski), Sanatorium Dźwięku, a za granicą Between Festival (Sztokholm), CTM Festival (Berlin), Idealistic Festival (Kopenhaga), ORF Musikprotokoll (Graz). Jej dzieła to gra z czasem, ale też z zależnościami między dźwiękiem i ruchem. Na debiutanckim albumie „Human Glory” (2020 r., Pointless Geometry) znalazły się utwory stworzone za pomocą czujników ruchu. Na drugim albumie, „A Vibrant Touch” (2022 r., Warm Winters Ltd.), dźwiękom elektronicznym towarzyszą instrumenty. Z czasem sięgnęła po stronę wizualną, tworząc wspólnie z dwójką tancerzy utwór „SYNESTE7JA.1” oraz „Under/Water”. W ostatnim roku dała się zauważyć m.in. dzięki monodramowi „Ghosting” z Alex Freiheit (który wyszedł również na płycie) oraz Muzyce na orkiestrę instrumentów futurystycznych (tzw. intonarumori, zbudowane przez Luigiego Russolo), stworzonej dla Sanatorium Dźwięku.

„The Alters” opowiada historię Jana Dolskiego – rozbitka na obcej planecie, który, aby przetrwać i odnaleźć drogę do domu, zmuszony jest alternatywne wersje samego siebie. To gra o tym, jak nasze różne decyzje kształtują przebieg naszego życia – o konsekwencjach i o tym, jak potrafimy sobie z nimi radzić. W nieoczywisty sposób łączy ze sobą gatunki, aby opowiedzieć emocjonalną historię o bardzo ludzkim wymiarze. Reżyser „The Alters” Tomasz Kisilewicz był architektem, pracował w Korei Południowej, ale wrócił do Polski, zobaczywszy grę „This War of Mine”, by dołączyć do ludzi, który stworzyli tak wyjątkowy tytuł. Z 11 bit studios związany jest od 2017 r. Pomagał współtworzyć „Frostpunk” i dodatki fabularne do „This War of Mine”, od 2018 r. w roli głównego grafika (ang. lead artist). W 2020 r. rozpoczął pracę nad „The Alters”. W projektowaniu gier Kisilewicz stawia na połączenie głębi mechanicznej z głębią narracyjną, traktuje gry jako coś więcej niż interaktywny film czy książka – raczej jako medium na wskroś nielinearne, które powinno dawać graczom maksimum sprawczości i swobody. Podkreśla jednak, że „The Alters” to dzieło zbiorowe: „Tak jak Jan Dolski nie poradziłby sobie sam na nieprzyjaznej planecie, tak gra nie powstałaby bez całego zespołu niesamowitych, kreatywnych ludzi o różnych specjalizacjach i talentach”.

Pamięć to kluczowy aspekt tożsamości, dająca też zdolność do pełnowymiarowego funkcjonowania w społeczeństwie. W Polsce, kraju który po wojnie zmienił granice, pamięć społeczna lokalnych wspólnot jest często równie krucha, jak ich mieszkańców. Wie o tym Fundacja Ośrodka „Karta”, od dekad tworząca, chroniąca i udostępniająca repozytorium pamięci o Polsce i jej mieszkańcach. Z inicjatywy „Karty” i Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w 2020 r. powstało Centrum Archiwistyki Społecznej z misją wspierania oddolnego ruchu ludzi tworzących lokalne archiwa – nośniki pamięci lokalnych wspólnot. „Wspólnie z prawie 800 archiwami społecznymi z całej Polski, rozbudzamy zainteresowanie historią społeczną, aby móc lepiej rozumieć przeszłość i teraźniejszość” – piszą animatorzy CAS, którymi kieruje Katarzyna Ziętal. Za technologiczny wymiar misji odpowiada Ewa Majdecka, kierowniczka Działu Rozwoju Narzędzi Cyfrowych. Portal zbioryspołeczne.pl – za który nominujemy CAS do Paszportu – integruje zasoby, umożliwiając każdemu zainteresowanemu dostęp. Podstawą tego niezwykłego repozytorium jest Otwarty System Archiwizacji (OSA), narzędzie umożliwiające twórcom lokalnych archiwów społecznych budowanie zbiorów cyfrowych treści, na które składają się zdigitalizowane fotografie, dokumenty, zapisy filmowe i dźwiękowe. Społeczna pamięć zapisana w bitach.

Gra „Tainted Grail: The Fall of Avalon” to bodaj najciekawsza polska wariacja na temat legend arturiańskich od czasów wiedźmińskiej sagi Sapkowskiego. A przy tym dobrze napisana, zajmująca opowieść. Zespół studia Questline reprezentują trzy osobowości. Aleksandra Burdka to filozofka z wykształcenia, producentka z powołania. Łączy fascynację filozofią niemiecką i francuską z miłością do twórczości Franza Kafki. A pasja do gier sprawiła, że ponad siedem lat temu związała swój los z Awaken Realms i zespołem Questline, gdzie obecnie pracuje jako producentka wykonawcza. Kamil Krupiński kiedyś pisał o grach do magazynu „CD-Action”, od lat gry robi. Zaczynał od projektowania narracji w Techlandzie, przeszedł przez produkcję w Draw Distance, dziś jest reżyserem w Questline. Marcin Świerkot jest założycielem i CEO Awaken Realms, które z małego studia malarskiego figurek przekształcił w jednego z czołowych producentów gier planszowych i komputerowych. Jest również założycielem i CEO Gamefound, platformy finansowania społecznościowego w branży gier. Łączy pasję do gier z kompetencjami biznesowymi.