Ręczny młynek budził cały dom – ziarna mielono bezpośrednio przed zaparzeniem. Charakterystyczny odgłos korbki trudno było pomylić z czymkolwiek innym.

Wrzątek prosto do szklanki – zmieloną kawę zalewano gorącą wodą. PRL-owska „kawa po turecku” nie miała wiele wspólnego z prawdziwą turecką metodą.

Koszyczek chronił przed gorącym szkłem – metalowe uchwyty miały praktyczne zastosowanie, ale z czasem stały się także ozdobą stołu i symbolem epoki.

Tę paczkę zachowywano dla gości – prawdziwa kawa była cenna i okresowo trudno dostępna. Często wyjmowano ją dopiero na święta albo ważną wizytę.

Pewex pachniał niedostępnym luksusem – za dolary i bony można było kupić zagraniczną kawę, słodycze, kosmetyki oraz inne towary nieosiągalne w zwykłych sklepach.

Kawa zbożowa była smakiem dzieciństwa – podawana z mlekiem i cukrem pojawiała się przy domowym stole, w przedszkolach, szkołach oraz zakładowych stołówkach.

Do kawy obowiązkowo kawałek ciasta – wuzetka, szklanka w metalowym koszyczku i woda tworzyły klasyczny zestaw w kawiarni z czasów PRL-u.